#8 van Shakawe via Maun naar Kachikau

De tent weer opgeklapt en op weg naar Maun. Prima rit over nu en dan wat slechtere wegen, maar heel goed te doen.

Maun is een wat drukkere plaats in verhouding omdat dit een plek is van waaruit je makkelijk veel verschillende kanten op kunt. We trokken even een vergelijking met Pokhara in Nepal (2003), maar dat had echter een andere vibe. Daar had je reizigers met rugzakken en hier heb je toeristen met een gehuurde auto.

Ons plan is om na 2 nachten Maun via het gebied wat alleen met 4x4 te bereiken is naar Kasane in het noorden van Namibië te reizen. In Maun slapen we in een klein resortje waar we een geschakeld huisje hebben met een rieten kap. Wat heerlijk weer, witte lakens, fijn douchen en een ontbijt erbij. Onze voeten zijn standaard grijs, stoffig en onder het zand en kunnen mooi even weken. De hier aangeschafte vaselinepot wordt veelvuldig gepakt voor lippen, zere droge hakken en open tenen (slippers). Ook doen we snel even een wasje, zodat we schoon ondergoed en sokken hebben. Het is zo weer droog hier met overdag ruim 30 graden en een beetje wind. Qua kleding hebben we veel hetzelfde aan, maar we komen toch steeds weer op een nieuwe plek 😉. We hebben weinig mee en toch is het ook nu weer de conclusie dat het nog altijd weer minder kan.

Eigenlijk hebben we een dagje heel relaxed gedaan. We rijden wat met de auto en kopen leuke mandjes bij een dame die ze zit te maken langs de kant van de weg. In Maun zijn er meerdere stalletjes en winkeltjes die ze verkopen maar wij vonden het leuker ze iets meer ‘remote’ te kopen. Aan de kant van de weg zat redelijk afgelegen deze vriendelijke dame die naast het werk van haar zus ook zelf aan het werk was. Leuk om te proberen een praatje met haar te maken en ook met de 3 kinderen die er omheen lopen. Onderweg kom je vaak kinderen tegen die naar school lopen of bij hun dorp spelen. Regelmatig wordt er met een grote lach gezwaaid of een dikke duim opgestoken. We hebben deze kinderen, als uitzondering, wat snoepjes gegeven. Tuurlijk zijn snoepjes niet goed, maar oh wat waren ze er blij mee en dat is dan toch ook prima? 

In Maun hebben we nog wat rondgelopen, Berend heeft nog geprobeerd een mooi voetbalshirt te scoren, we kijken hoe de lokale jongens poolbiljart spelen en hebben we verder onze koelkist weer goed gevuld voor de komende dagen. Wat fruit, broden (van dat kleffe lang houdbare), verse groente, eieren, wat vlees en een groot aantal 5 liter flessen water.

Ook hebben we altijd dingen als pasta, rijst, biscuit en chips voorradig in de plastic voorraadkist. Van de chips worden alle smaken van het lokale merk Simba gescoord en zijn altijd voorradig onderweg.
 

Eigenlijk is er bij elke campsite wel een lodge waar je wel kan eten maar we vinden het leuk om zelf ook met regelmaat te koken. Ook beseffen we ons heel goed dat wanneer we onderweg zijn en er gebeurt iets, dat het best heel lang kan duren, dagen, voordat je geholpen kan worden. De afstanden zijn groot en je kan veel alleen onderweg zijn.

We reizen door naar het noorden, Ngamiland, waar we op een kleine campsite gaan overnachten. De route is puur en alleen te bereiken met een 4x4 auto en dat is goed te merken. Lange zanderige wegen, hoge bulten en soms schuivend door een spoor in het mulle zand. We komen niet veel anderen tegen maar voelen ons eigenlijk nog steeds op ons gemak en goed voorbereid.
 

We rijden zo’n 3 uur en komen aan bij onze campsite voor vannacht. Er is een kleine lodge waar we gedurende de warme middag mogen verblijven op een fantastisch vlonderterras met minizwembad en uitzicht op een waterhole. Verder zijn er geen andere gasten en het voelt paradijselijk om hier te zijn en de olifanten te zien drinken en plezier te maken met modder.

Niet te laat besluiten we naar ons plekje te gaan waar we helemaal alleen zullen overnachten. We willen klaar zijn met het eten voordat het donker wordt, toch wel een beetje spannend. De kinderen mogen achter in de laadbak van de auto van de medewerker die ons de weg wijst naar ons plekje.

Na wat uitleg over hoe het sanitair werkt, ook op slot doen wanneer je het niet meer gebruikt, altijd met je lamp goed om je heen schijnen wanneer je toch van de tent vandaan moet en na de woorden: hopelijk heb je genoeg eten en drinken, waren we helemaal alleen. Wat een rust en wat een ervaring. Heerlijk ons ding gedaan en heel vroeg het dak opgegaan want dat voelde op de een of andere manier toch het fijnste. Eigenlijk was de nacht heel rustig en zijn er aan de sporen te zien niet veel dieren in de buurt geweest, behalve met zekerheid een hyena. Blij met de eerdere tip uit Sesriem nog dat ze dol zijn op slippers, die nemen we dus ook altijd mee naar boven de tent in.

De volgende dag zijn verder gereden met als doel niet ver van Kauchika uit te komen. De pittigste reisdag van onze hele reis door het mulle zand, smalle weggetjes (is dit echt een weggetje of toch niet?), vrijwel helemaal alleen zijn en het schuiven van de auto over het zand en dan opeens weer een olifant of een giraffe zien blijft zo magisch. Het was prachtig, het gevoel dat je na een lange slingerweg opeens bij een toegangspoort staat voor het volgende park en je daar maar 3 andere auto’s ziet staan, voelt goed. Met wat tips over welke route in het park te nemen ga je dan weer op pad. Prachtig prachtig, een bepaald deel was een soort van savanne waar we opeens in het hoge gras het koppie van een cheetah zagen. Bizar, opeens zomaar daar dat hele bijzondere dier. Het mooie is dat je alleen bent en niet met allemaal andere ‘wagentjes’ met liefhebbers en toers. We zijn alleen. Wat een dag, niet te beschrijven.
 

De volgende campsite ligt dan dus ook in de ‘middle of nix’. Een lodge met wat huisjes en daarnaast achter het hek de campsite. Wij staan vooraan aan een grote vlakte waar veel olifanten, zebra’s, baboons, impalla’s en buffels langskomen om bij de waterhole van het kamp te drinken. De eigenaar pompt extra water om de dieren te helpen. In het algemeen is er echt te weinig water en dit is te merken aan de dieren. Ze zijn meer gestrest omdat ze langer moeten lopen om het water te bereiken, of het nou olifanten zijn of buffels, zebra’s dat maakt niet uit. De eerste nacht was het rustig de tweede nacht was er een groot continue kabaal doordat de olifanten en buffels elkaar niet dulden. Trompetter, grommen en enorme geluiden. Echt heel bijzonder, niet zo goed geslapen maar wat is de dierenwereld bijzonder. We raakten niet uitgekeken.

Na 2 nachten onze route, met het eerste deel weer door veel zand, voortgezet naar Kasane vanwaar we een uitstapje naar Zimbabwe zullen maken.